Herkes gitti bu şehirdenBari sen gitme, bari sen gitmeHerkes gitti bu yürektenBari sen gitme, bari sen gitmeMunzur’un hatrınaDicle’nin adınaAllah’ın aşkınaBari sen gitmeMunzur’un hatrınaDicle’nin adınaAllah’ın aşkınaBari sen gitmeYokluğunda saz darılırMızrak gücenir, mızrak gücenirŞairlerin kalemleriBir bir tükenir, bir bir tükenirMunzur’un hatrınaDicle’nin adınaAllah’ın aşkınaBari sen gitmeMunzur’un hatrınaDicle’nin adınaAllah’ın aşkınaBari sen gitmeGitmeGüneşin tam kızıllığında çiselenmiş yaprak kırıntılarınıSuspus olmuş toprağın doğum halini, börtü böcekleriniSabah çayını yudumlarken uyanmış gözlerin yol çeken umutlarınıCoğrafyanın annelerini anlatacağım sana gitmeSözcüklerime kelepçe vurmuş dilini, kekeleşmis kekeç haliniKaç milyon yıl olmuş kabuk tutmayan yaramın kanayan yarasınıGöz yaşlarını, esaretini ve dağlarda yankılaşmış direnişinYılmaz bekçilerini anlatacağım sana gitmeSerhat’ta Murat’ın küheylan akışını, Fırat’ta asiliğini haykıracağımKurşuna siper olmuş yüreklerin gülüşleriniYürüdükleri patika yollarda düşleriniSaçlarından tel örgüler örülmüş coğrafyanın kızlarını anlatacağım sanaToprağa düşen gülüşleri, yeşille buluşan maviyiPaslanmış kelepçeye inat zulme direnen aşitiHak ile hakların kardeşliğini anlatacağım sana gitme, gitmeMunzur’un hatrınaDicle’nin adınaAllah’ın aşkınaBari sen gitme