Bənd]Biz ikimiz heç vaxt bir cəm ola bilmərikMünasibət fərq etdikcəSənlə necə tamamlandığımı görürdümTənhalığımı dərk etdikcəNədənsə yaşamaq xoş gəlirdi sənəMən nəfəs almağı tərgitdikcəSona qalan təkcə xətrin var idiO da gedir əldən sən getdikcəBitdiyini sandığım hekayəninQaldığı yerdən başlamasıLap zəhləsi getsin məndən nifrət eləsinAmma heç vaxt daşlamasınBaşqa ürəyin içində olmaram, olsa daBaşqa qələm, başqa yazıSadəcə fərqli qucaqlarda tapır özün oHeç kim başqa şey anlamasın (!)Qorxuram onla danışmağaBilmirəm üzləşəcəm hansı üzüyləDəli-dolu vaxtlarımıza düşdü bu sevgiÇox oynadıq ocağın közüyləXəyalları uzaqlar idiMəni də aparacaqdı getsə özüyləAmma indi fırlanır yüzüyləHətta ayaq yeri də qoyub nişan üzüyünəHəyat davam edir onunçün heç nə faniNə də ölüm ani deyilƏvvəlkitək nurani də deyil kiBaxan gözlərinə “mirvari” deyimHəmi imkanatı xudmani deyilDaha dəyişib çox şey, çox eyib!Kiçik şeylərlə xoşbəxt ola bilmirÖmrünü versən “yox” deyir!Elə bir küskünlük qoymusan kiHüzür saxlamağa gəlmir üzümElə bədbəxt bir kəssən kiÖzgə xoşbəxtliklərə belə gözün düşür!Mən yanlışamsa, sən de düzünDüzgünlüyün varsa, bəs bir üzrAmma dolubdur zir-zibillərinlə səbr küpümDaha qalanın özün düşün...