içimde boşluk der hep delher derdim dermansızkenben yol yürürüm kimseye yön vermemsanıyolar herkesi derdest etmemama biliyorum erken kalkan yer vermez enfes düşlerden hemşerefle telef etmişim erdemensesi kalın ensestlerleykenrap diliyorum allahtan her ankan kusuyorum bi' dakika yazmazsamasfalttaki böcek anlamazsa diyekorkağın biri gibide saçmalarsamumarım alır canımımitolojilerde unutulanlarkanadı kırık uçamayan atlarnalları altına alsınlarmaalesef ki ruhum kimsenin var olamayacağı dökme derinliktebölünmüş her biri ayrı bi kabus, bakamaz gözlere dimdik kentbu pelerin boynuma dar gelir, onsuz uçuyorum göklere içtikçedikkatim eksilmiyo diye kaltaklar giremiyo gölgeme sinsiceher bedeli ödedi vicdanımbu enayilik mi ki pişmanımyerken izledim toplumu ömrümcekabul etmiyo iştahımanlamadın neye isyanımhiç kalmadı insafımsadece sıradan biri olmak istedimama buymuş imtihanımuçurumun başındasabrımın sonundayım anlahani geçebilirdi bu zamanlane kadar vardışımda boşluk der hep gelher gelen bi' parçamı götürürkenrahmetli pedere şöyle demiştimbeni görmeden ölüceksin senbi' damla gözyaşı dökmedim halaiçimde kasırgalar varkentoprağın altında yanarkencenazesine bile çıkmadım evdenbu donuk bakışa alıştım benbebeklikten beri dedi annembedenim var içi yok manenneşeleri sildi o herif kalptenbu boşluk hiç dolmaz mademkatlederim sistemi aynentekrarı izlenmesin hiç naklendiye yaşıyorum buralardayım halenkıvrılıyorum ara sıra yastığın sağ kenarına duvarda bir filmim varkirpiğimin içinden süzülen ışıktan bi' melek sesleniyor bir aniyi misin diyoken ne cevap verilir bilmiyorumbeynimin içi ilham dedikleri o şeyle dolup taşıyobenim için adı sadece intikamöyle ki tek dostum boşlukben koçtum, arkamdan koştuberaber uykusuz her gece bilenip durduksistem bize huzur borçlukorkularımdan uzakta durursulamazsam büyümez durulurbu bi suç hep buluyor kuyumudolmak bilmez boşluk