Bazen sevindirip bazen üzerBazen de kaşlarını çatmış bir kadın kadar güzelDaralan sokaklarda yer etmiş bi' hüzünFakat bu caddeler ağlayan bir kadın kadar güzelŞimdi şarkılar da başlamıştır Kadıköy'de kesinAkşam işte çıkıp bi'kaç kadeh, martılarla gezipSahilde hatıra, masmavi bir resimDüşüp sızarsam uyandırır dalgaların sesiİstanbul; mutluluğun tatlı mücadelesiVe bir kadın kavgalarım, derdim ve çaresiVe maalesef bu şehir bütün bitişlerin başıOlsun, imkânsız değil, yok ki başarmanın yaşıBeni hayallere taşıyan bu kenti bırakmamNasılsa aynı denizde boğuluruz yaşasak da ayrı hayatlarİmkânsız değil, iste yeterÇünkü İstanbul ağlayan bir kadın kadar güzelNeden kimse camdan bakmaz?Neden artık ışık yakmaz?Kuşlar bile "ötmem" derseKim yol keser çiçeklerle?Neden kimse camdan bakmaz?Neden artık ışık yakmaz?Kuşlar bile "ötmem" derseKim yol keser çiçeklerle?Serin bi' sabah günüSıcak bi' yağmur ardı toprak kokan şehirBu da vazgeçilir değilİskeleden seyredersem bi' gün kalkan vapurlarıDüşün neden böyle dargın bize Haydarpaşa GarıFenerbahçe, Kalamış, Üsküdar ve ModaNerem varsa kanamış, hissederdi o daHer gün tüten bacam tıkalıydı, sobalıydı odamKadın, içinde büyüdüğün evin adıydı adınŞimdi balıklar da yüzüp gitti hatıralar gibiBelki bundan yiyor martılar da simit (hıh)Deniz kenarında deniz, tren yollarında tren yokYıkılmış istasyon, mavi gözlü dedem yokKorkutan bir telaş, şimdi İstanbul da gülmüyo'İstanbul da gülmüyo, hem kalabalık hem kimse yokİmkânsız değil, iste yeterÇünkü İstanbul ağlayan bir kadın kadar güzelNeden kimse camdan bakmaz?Neden artık ışık yakmaz?Kuşlar bile "ötmem" derseKim yol keser çiçeklerle?Neden kimse camdan bakmaz?Neden artık ışık yakmaz?Kuşlar bile "ötmem" derseKim yol keser çiçeklerle?Neden kimse camdan bakmaz?Neden artık ışık yakmaz?Kuşlar bile "ötmem" derseKim yol keser çiçeklerle?Neden kimse camdan bakmaz?Neden artık ışık yakmaz?Kuşlar bile "ötmem" derseKim yol keser çiçeklerle?