“Heybe cano canYaşlandıkça gençleşenDüşleri ile mutluluğu çizebilenVe, ve hayatın acımasızlığını yüreğini nakledenGülmeyi öğrendiğim, gülmeyi öğrendiğimBir sevda tanıyorum ben, bir sevda tanıyorum”Oturmuş yol kenarında ağlıyorBelli benim gibi yardan ayrılmış, candan ayrılmışGözyaşları yanağından damlıyorBelli benim gibi yare ağlamışSoğuk beton üzerinde uyumuşCeketini yorgan yapmış üşümüşSaç sakalı birbirine karışmışBelli benim gibi yardan ayrılmışSaç sakalı birbirine karışmışBelli benim gibi candan ayrılmışYaklaştım yanına, üstünü örttümElinde kırışmış bir resim gördümİrkildi elinden, yüzüme baktıBelli benim gibi yardan ayrılmışİrkildi elinden, yüzüme baktıBelli benim gibi candan ayrılmış